sevgilimi çok seviyorum ama özgür olmayı özlüyorum

sevgilimle ben üniversiteye geçmeden 1 ay önce tanıştık, o mezuna kalmıştı. birbirimizi çok seviyoduk, ilişkinin başında çözemediğimiz sorunlar vardı tabii. o beni hep zeki olup zekamı kullanmamakla suçlardı ve böyle yaptığı için kendimi aptal bulurdum. her davranışımı, bazen kıyafetimi bazen tavırlarımı vs. sürekli bir beni eleştirme durumu hakimdi. ben bu eleştirilerden çok etkilenirdim ve gün geçtikçe içime kapanmıştım. beni depresyona sürüklemişti. ben de mesajlaşmaktan gittiğim yeri vs sürekli haber vermekten hoşlanmıyordum. o da bu tavırlarımdan dolayı hayatımda bir yeri olmadığını düşünüp üzülürdü.

kavgalarımız genelde bu iki faktörün doğurduğu şeyler üzerineydi. hakkını asla yiyemem, beni küs uyutmadı hiçbir zaman ve sevgisini hiç eksik etmedi. bütün sene onun sınav psikolojisine yardımcı oldum, onun benden her zaman çok beklentisi vardı. kendim derece yaptığım için ona karşı bir sorumluluğum var gibiydi. hep psikolojik destek verdim, bütün vaktimi onla geçirdim derken üniversitede doğru düzgün bir çevrem de olmadı. ve ben üniversiteye çok heyecanlı gitmiştim, yeni arkadaşlıklar, yeni deneyimler vs. bunların hiçbiri gerçekleşmedi. tek sebebi sevgilim değildi tabii ki ama onun da payı büyük bu durumda. her başkasıyla buluştuğumda(kız olsa bile) kavga çıkarırdı başlarda.

her neyse bu seneyi bir şekilde atlattık ve sorunlarımızı yavaş yavaş çözüyoruz fakat bu sefer de O İZMİRDEKİ BİR ÜNİVERSİTEYİ KAZANDI VE BENİM ÜNİVERSİTEM ANKARADA. bütün sene sınavın bitmesini beklememişim gibi şimdi de 5 sene uzak mesafe ilişkisi yürütmem gerekecek. gençliğimi harcamaktan çok korkuyorum. bir daha üniversiteli olamayacağım. uzak mesafe ilişkileri hakkında genelde korkunç şeyler duyuyoruz. ona yıllarımı feda etmem gerekiyor, onu çok seviyorum ve ayrılmayı düşününce bile hüngür hüngür ağlıyorum.

Ne yapmalıyım sizce?