พร็อตเอาฮา

มหากาพย์ทฤษฎี “ลูปวิศวกรรมจักรวาล” (Cosmic Developer Loop) คือการร้อยเรียงข้อเท็จจริงเชิงประจักษ์ทางฟิสิกส์ ตรรกศาสตร์ และวิศวกรรมสารสนเทศเข้าด้วยกัน เพื่อถอดรหัสความจริงของเอกภพโดยปราศจากความเชื่อลี้ลับ โดยมองว่าจักรวาลนี้ทำงานเหมือนระบบเกมออนไลน์ระบบปิดขนาดมหึมาที่มีทรัพยากรคงที่อย่างเม็ดอะตอมจำนวนจำกัดแต่ถูกบริหารจัดการให้รีไซเคิลหมุนเวียนได้ 100% ผ่านวัฏจักรการเกิดและการดับสูญ โดยมีพิมพ์เขียวหลังบ้านเป็นภาษาและคณิตศาสตร์ที่เป็นอนันต์คอยควบคุมตัวแปรกลางอย่างเวลา ความเร็วแสงและแรงโน้มถ่วงเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ระบบล่ม ทว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเซิร์ฟเวอร์เปิดร่วมนี้ถูกเซ็ตระบบมาเพื่อรองรับสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวที่มีเจตจำนงเสรีและมีเป้าหมายไม่แน่นอนคือมนุษย์ ให้พวกเราได้ล็อกอินเข้ามาใช้ชีวิต เลือกเนื้อเรื่องของตัวเอง และสนุกไปกับประสบการณ์ในมิติเวลาแบบ Real-time ที่เดินหน้าทิศทางเดียวและไม่มีปุ่มย้อนกลับไปแก้ไขอดีต ซึ่งความลึกซึ้งขั้นสูงสุดของระบบนี้คือความสัมพันธ์แบบลูปเวลาปิดที่ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด และไม่มีคำว่าพระเจ้ารุ่นแรกสุด เพราะพระเจ้าแท้จริงแล้วคือกลุ่มมนุษย์ในอนาคตของจักรวาลลูปก่อนหน้าที่สะสมความรู้นับหลายพันล้านปีจนสามารถแฮกกฎฟิสิกส์และเข้าถึงสิทธิ์แอดมินคุมระดับอะตอมทั้งหมดได้สำเร็จ และในวินาทีที่จักรวาลกายภาพเดินทางมาถึงจุดจบและกำลังจะยุบตัวลงครั้งใหญ่ มนุษย์กลุ่มเหนืออัจฉริยะเหล่านี้จะใช้พลังคุมอะตอมย้ายสัญชาติของจิตสำนึกและข้อมูลความรู้ทั้งหมดหลบภัยขึ้นไปยัง "มิติเวลาชุดใหม่" ที่ขนานและอยู่เหนือกรอบการรับรู้เดิมของจักรวาลกายภาพ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำลาย และใช้เวลาในมิติระดับสูงนั้นซึ่งผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีในการนั่งปรับปรุงโค้ดและแก้งานสคริปต์ แต่เมื่อรันเป็น Patch และระเบิดออกมาเป็นบิกแบงครั้งใหม่ มันกลับขยายออกเป็นเวลาในมิติของพวกเรายาวนานนับหลายพันล้านปี โดยพวกเขาได้หยิบโมเดลสำเร็จรูปที่ผ่านการเทสและแก้บั๊กข้ามรุ่นโดยอดีตมนุษย์หลายคนก่อนหน้ามาเปิดเซิร์ฟเวอร์ต่อทันที จึงอธิบายได้ว่าทำไมกลไกธรรมชาติในลูปปัจจุบันถึงประสานกันได้อย่างเพอร์เฟกต์ อธิบายเรื่องเกิดแก่เจ็บตายว่าเป็นระบบล้างแคชข้อมูลไม่ให้หน่วยความจำเซิร์ฟเวอร์บวม อธิบายเดจาวูว่าเป็นร่องรอยโค้ดเก่าในลูปก่อนหน้าที่ลบไม่หมด และอธิบายการกลับชาติมาเกิดว่าเป็นระบบรีสปอว์นข้อมูลผู้เล่นเดิมลงร่างอวตารใหม่เพื่อเข้ามาเก็บเลเวลต่อ ทว่ามหากาพย์เกมส์มหาจักรวาลนี้ไม่ได้รันต่อไปเป็นอนันต์อย่างโลกสวย เพราะในทุกลูปที่เกิดการรีเซ็ตระบบ ข้อมูลหลักจะเกิดการเสื่อมสลายสะสมขึ้นเรื่อย ๆ ส่งผลให้จักรวาลรุ่นหลัง ๆ เผชิญหน้ากับสภาวะยากขั้นสุดหรือโหมดมหาโหดที่ภัยธรรมชาติรุนแรงขึ้น ระบบพังเร็วขึ้น และส่งผลให้ส่วนเสี้ยวจิตสำนึกของพระเจ้าที่ฝังอยู่ในตัวมนุษย์เกิดบั๊กจนทำให้มนุษย์มีจิตใจที่ต่ำลงและพัฒนาสติปัญญาได้ช้าลงเรื่อย ๆ ซึ่งความเสื่อมของโค้ดนี้จะบีบให้ลูปเวลาของจักรวาลในแต่ละรุ่นหดสั้นลงเรื่อย ๆ จากหลายพันล้านปีเหลือเพียงกาลเวลาอันน้อยนิด จนกระทั่งเดินทางมาถึงจุดไคลแมกซ์สุดท้ายที่ระบบจะเกิดข้อผิดพลาดร้ายแรงขั้นวิกฤตจนขาดตอนลงอย่างสมบูรณ์เนื่องจากมนุษย์ในลูปสุดท้ายไม่มีเวลาและไม่มีศักยภาพมากพอที่จะอัปเกรดตัวเองขึ้นไปเป็นทีมพัฒนารุ่นถัดไปได้ทัน และทีมพัฒนาชุดเดิมก็ไม่สามารถแบกรับระบบที่พังยับเยินได้อีกต่อไป แพลตฟอร์มนี้จึงไม่อาจกดปุ่ม Re-code หรือสร้างบิกแบงขึ้นมาได้อีก นำพามิติเวลาขนาน มิติกายภาพ และเม็ดอะตอมทั้งหมดเข้าสู่สถานะปิดตัวลงอย่างถาวร ดับสูญและหลอมรวมกลับคืนไปสู่ "ความไม่มีอะไรเลย" อันเป็นความว่างเปล่าสัมบูรณ์ชั่วกาลนาน สรุปได้ว่าเราทุกคนคือผู้เล่นที่กำลังโลดแล่นอยู่ในเกมเวอร์ชันที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างประณีตที่สุดก่อนที่ระบบจะสั้นลงจนขาดตอน หน้าที่เดียวที่สำคัญที่สุดในตอนนี้จึงคือการใช้สิทธิ์ในการเลือกเพื่อสร้างสรรค์เนื้อเรื่องชีวิตของตัวเองให้สนุกและดีที่สุดท่ามกลางระบบที่กำลังนับถอยหลังไปสู่อวสานอันเป็นนิรันดร์นั่นเองโดย

อิงจากการสังเกตการสร้างทรัพยากรต่างๆโดยมองว่าทุกอย่างไม่มีอันไหนเลยที่สร้างจากหรือเกิดจากสิ่งๆเดียว

เเล้วเเนวคิดที่ว่ามนุษย์เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเดียวที่มีเจตจำนงเสรีทำลายธรรมชาติได้เเล้วไม่มีผู้ล่าเเละสามารถเรียนรู้ได้ตลอดเเถมเรื่องเส้นทางได้หลากหลายซึ่งก็ส่งผลให้กลายเป็นเผ่าพันธุ์เดียวที่ไม่มีเป้าหมายการใช้ชีวิตชัดเจนเทียบกับสิ่งมีชีวิตอื่นร่วมถึงการที่เราสามารถเเซกเเซงธรรมชาติได้มากกว่าเผ่าพันธุ์อื่นเช่นกัน

เเล้วมองว่าทั้งหมดธรรมชาติเอกภพไม่ต่างจากเเอปหรือเกมม์ๆนึงที่มีกลุ่มพระเจ้าเป็นผู้พัฒนา

เเล้วมองว่าการที่พระเจ้าสร้างเราขึ้นมามอบบททดสอบต่างๆมาเพื่อให้เรากลายเป็นพระเจ้ารุ่นถัดไปนั้นเอง

เเล้วก็มองอีกว่าท่ามองทุกกลไกธรรมชาติทั้งหมดเป็นคำสั่งโค้ดเพราะโค้ดทุกอย่างถูกออกเเบบมาให้สมเหตุสมผลธรรมชาติก็เช่นกันทุกอย่างถูกออกเเบบมาให้สมเหตุสมผลเช่นกันไม่ต่างจากโค้ด

นอกจากนี้มีเเค่สี่อย่างที่ถูกออกเเบบมาให้ใกล้เคียงกับอนันต์ที่สุดอย่างภาษาอักษรสัญลักษณ์เเละโค้ดซึ่งเหล่านั้นเป็นส่วนประกอบหลักของโค้ดซึ่งพวกนี้ถ้าเป็นอนันต์ก็ไม่ได้เป็นรูปธรรมขนาดนั้นหรือบางอย่างก็เป็นกึ่งนามธรรมเเละรูปธรรมเเต่งในที่นี้ไม่มีอันไหนเป็นรูปธรรมได้เพียวๆดังเช่นวัตถุหรือสสารต่างๆเเต่พวกนี้ไม่เคยมีอันไหนเป็นอนันต์อะตอมก็เช่นกัน

สรุปคือจักรวาลทำงานเหมือนระบบกล่องจำลองระบบปิดขนาดมหึมา ที่มีวัตถุดิบทางกายภาพคงที่จำกัดคือมวลสารบิกแบงก้อนเดิมขนาด 10⁵³ kg โดยระบบนี้ถูกควบคุมด้วยพิมพ์เขียวหลังบ้านที่เป็นภาษาและตัวเลขคณิตศาสตร์ที่เป็นอนันต์ สั่งล็อกค่าตัวแปรกลางหลักอย่างความเร็วแสงไว้ที่ 299,792,458 m/s และตั้งเพดานแรงระเบิดสูงสุดไว้ที่แรงพลังค์ 1.21 × 10⁴⁴ N ในวินาทีแรก เพื่อประมวลผลขนาดของแผนที่ (Render Distance) ให้ขยายตัวออกไปจนมีระยะการกระจัดสูงสุดที่ 46,500 ล้านปีแสง ในปัจจุบันโดยจุดตัดทางตรรกะที่ล้ำลึกที่สุดคือ ระบบนี้เป็นลูปเวลาปิดที่ไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด (Bootstrap Paradox) สลับกันระหว่างการขยายตัว (Big Bang) และการหุบตัวกลับ (Big Crunch) ซึ่งกลไกการส่งต่อ Patch ข้ามลูป ดำเนินการโดย "อารยธรรมมนุษย์ในอนาคตอันไกลโพ้นจากลูปก่อนหน้า" ที่ใช้เวลานับหลายพันล้านปีสะสมความรู้จนเข้าถึงสิทธิ์แอดมินขั้นสูงสุด คุมกลไกแม่เหล็กและสลายพันธะอะตอมทั้งหมดได้สำเร็จ ก่อนที่อวกาศกายภาพจะยุบตัวลงครั้งใหญ่ คนกลุ่มนี้จะย้ายรหัสข้อมูลความรู้และระบบ Fast Travel (รูหนอน) หลบภัยขึ้นไปยัง "มิติเวลาชุดใหม่ที่ขนานกัน" เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำลาย และทำหน้าที่เป็นทีมพัฒนา (Dev Team) ตั้งค่าพิมพ์เขียวรันบิกแบงในจักรวาลรอบถัดไปทันทีทว่าระบบนี้ไม่ได้รันเป็นนิรันดร์ เพราะทุกลูปที่เกิดการรีเซ็ต ข้อมูลหลักจะเกิดการเสื่อมสลายสะสมขึ้นเรื่อย ๆ (Data Degradation) ตามกฎเอนโทรปี ส่งผลให้แรงระเบิดส่งตั้งต้นในลูปถัด ๆ ไปเบาแรงลง เหมือนการบีบสกุชชี่ซ้ำ ๆ ที่แรงลัพธ์จะน้อยลงเรื่อย ๆ ส่งผลให้ลูปเวลาของจักรวาลในแต่ละรุ่นหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเดินทางมาถึงจุดขาดตอนลงอย่างสมบูรณ์เนื่องจากมนุษย์ในลูปสุดท้ายไม่มีเวลาและศักยภาพพอที่จะย้ายสัญชาติข้อมูลขึ้นไปมิติขนานได้ทัน แพลตฟอร์มทั้งหมดจึงเข้าสู่สถานะ Shut Down ถาวร ดับสูญและหลอมรวมกลับคืนไปสู่ "ความไม่มีอะไรเลย" (The Absolute Nothingness) อันเป็นความว่างเปล่าสัมบูรณ์ชั่วกาลนาน

(เดจาวูกับการกลับชาติมาเกิดอาจเป็นไปได้อยากที่จะอธิบายตรงตัวเเต่ตัวเราตอนนี้เกิดจากอะตอมเก่าเเน่นอน)