Taşmak üzereyim

Artık dayanamıyorum açık açık konuşacak kimsem yok (ailemde başka sıkıntılar var bir de kendi sorunlarımla daha da sıkıntıya sokup üzmek istemiyorum kimseyi) 22 yaşındayım. Yaz tatilinin getirdiği boşluktan overthinklemeden duramıyorum kafamı kparıp atıcam az kaldı çok anksiyetik sinirli üzgün depresif karışımı bir moddayım.Çevremde birkaç yakın okul arkadaşım dışında doğru dürüst kimsem yok baya yapayalnızım çocukluğumdan beri( geçmişimde birkaç oldu ama hiç biriyle görüşmüyorum) Uzun yılların yalnızlığından sonra ilk kez üniversitede yakın çevrem oldu . Yakın okul arkadaşlarımla da yazın neredeyse hiç görüşüp buluşmuyor biryerleri gezmiyoruz (bazıları şehir dışında yaşıyor tabiki normal durum ama hiç yaz tatili gibi planlarımız olmadı baska birçok kişi gezip bir yerlere gidiyorken) yani okuldan okula ilişkimiz gibi bişey mezun olduktan sonra nolur bilmiyorum. Geçen yıla kadar daha mutluydum sanki yine kendi çapımızda birşeyler yapıyor-duk/uz. Zaten bir süredir kendi içimden bir soğukluk hissediyorum ara ara nefrete kayabiliyor hatta. gerçi beraberken uçup gidiyor genelde bu hislerim ama değersiz hissediyorum bazen dikkate alınmıyorum çocukça görülüyorum gibi vs belli etmiyorum fazla içimden yaşıyorum, belki duygusal yapımdandır aşırı alakasız yerlerde yanlarında bu hislerimden dolayı gözüm dolup aglamışımdır birkaç kere. Kimseyi suçlamıyorum bu arada benim de hatam olabilir bazı noktalarda.Yani onlara spesifik değil genel herşeye nefret hissim artabiliyor bazen de. Onun dışında geçmişte yaşadığım zorbalıklar tetikliyor. Düşünmeden duramıyorum yakın yıllarda yine bu seviyede değildim ara ara olsa da.
İleri yaşamımda da böyle olucak gibi düşünüyorum bazen hiç bir zaman ne ilişkim olacak(henüz olmadı) ne düzgün çevrem. Zaten canımı sıkan bazı şeyler yaşarken son birkaç aydır bunlar beni daha da çöküşe yolladı.