Je bent zo veel maar nooit genoeg

Ik heb mijn TF ontmoet. Wat ik mij niet kan voorstellen, is dat er mensen zijn geweest die haar voor lief hebben genomen. Mensen die haar steeds het gevoel gaven dat ze ‘te veel’ was, dat ze er niet toe deed. Ik ben er oprecht verbaasd over dat iemand háár ooit voor lief heeft kunnen nemen. Dat iemand haar zo heeft kunnen behandelen en haar zo heeft kunnen verwaarlozen in alle liefde die zij verdient. Het maakt me zelfs een beetje boos. Hoe kun je zo zijn? Met haar nota bene. Ik vind haar nooit te veel en ook nooit genoeg. Alles wat ik van haar krijg, voelt eigenlijk als te weinig, omdat ik altijd naar meer van haar zal blijven hunkeren. Of misschien leer ik, naarmate ik verder kom in dit proces, genoegen te nemen met minder. Maar ik zal haar nooit voor lief nemen. Haar liefde, haar zorg en haar aandacht zullen voor mij nooit iets gewoons worden. Ik zal nooit denken dat ze er simpelweg ‘is’ en dat dat vanzelfsprekend is.ik wil haar. Ik kies haar. Niet in de zin van haar willen bezitten, maar in de zin van haar volledig willen ontvangen zoals ze is, en voor alles wat ze is en waar ze voor staat. Ik wil haar niet veranderen of kleiner maken om haar in mijn leven te laten passen. Ik pas mij aan waar zij dat nodig heeft, omdat ik haar ruimte wil geven om volledig zichzelf te zijn.

Ik zie iedere vezel van haar, en iedere vezel ín haar, als iets waardevols. Niets aan haar liefde, haar zorg, haar aandacht of haar aanwezigheid zal voor mij ooit vanzelfsprekend worden.

Ik zal haar nooit voor lief nemen.