Hava Harp hayalim bitti.

Hastalıklarım baş göstermeden önce kendimi geliştirmeye, vatana hayırlı olmaya, hava harp okuluna girmeye kafayı takmış biriydim. Hatta 8. sınıftayken kendime bir mektup yazmıştım, bir kısmı şöyle: "hangi liseyi tutturursam tutturayım, elimden geleni yapıp vatana en çok fayda sağlayanı yapacağım, kendimi geliştireceğim"... Hastalıklarım ortaya çıkasıya kadar her şey güzeldi, sonra her şey mahvoldu. Kendimi kestim (vücudum kesiklerle dolu), birden fazla kez intihara giriştim ve bu sicilime işledi, 3 kez hastaneye yatırıldım. Kısacası uçak olsam bile Hava harp okulunun 1 km yakınına sokmazlar beni. Ben önceden vatan aşkıyla yanıp tutuşuyordum, tek amacım buydu. Yaşadığım bütün bunları hak edecek kadar kötü bir insan olduğumu düşünmüyorum. Daha reşit bile olmayan bir çocuk bunları hak edecek ne yapmış olabilir ki? Tanrıya inanmam, ama eğer varsa ben ondan af dilemeyeceğim, benden af dilemesi gereken kişi o. Küçük bir çocuğun hayatını hayallerini karartmak çok merhametlice bir davranış olmalı (!).

Bu mevzu bugün takıldı aklıma, içimi yaktı. Her şey bitmiş gibi hissediyorum, en saf duygularımla kurmuştum ben hava harp hayalini. Bu günden sonra beni ayakta ne tutar ki? Her şeyi bitirmemem için bir sebep var mı?