Απο ποτε εγινε νορμαλ το να εχεις οπωσδηποτε ενα μεταπτυχιακό ?

Η ερωτηση μου δεν αφορα εργασιακα κατι που εχω διαπιστωσει αλλα πιο πολυ μια σκεψη μου οντας ενας ακομη πολεμιστης στον σκληρο αγωνα της βιοπαλης, τα τελευταια χρονια μετα την ληξη των σπουδων μου.
Ερωτω: Απο ποτε εγινε νορμαλ το να εχεις οπωσδηποτε ενα μεταπτυχιακο; Ακουω πολλους στην ηλικια των 25 που λενε οτι με το πτυχιο μονο του δε κανεις πλεον τιποτα (κατι που προσωπικα δεν βλεπω να ισχυει στην πραξη αλλα δεν μπορω να μιλησω για ολες τις περιπτωσεις)
Κανουμε 4-5 χρονια σπουδες, τελειωνουμε στα 20κατι μας και μετα ΕΝΩ δουλευουμε, λεμε ε ας ριξω και ενα μεταπτυχιακο ρε αδερφε στο τσακιρ κεφι (;;;;??) και αν δε το κανεις, καποιοι σου λενε οτι μενεις πισω
Απο ποτε το να σπουδαζεις επι 6 χρονια ΑΠΛΑ για να τα βγαλεις περα εγινε η νορμα σε σχεση με καποτε που η γνωση ειχε πραγματι νοημα για καποιους;
Καποιους που ηθελαν οντως να αφιερωθουν σε ενα κατι που τους παθιαζε και τους εδινε μια αισθηση αυτοπραγματωσης;
Ασχετα απο το οτι το μεταπτυχιακο ειναι σχεδον αδυνατον να βγει δουλευοντας παραλληλα μια 8ωρη δουλεια και παραλληλα να μην λησμονεις οτι εισαι ανθρωπος με αναγκες κοινωνικες και στιγμες που χρειαζεται να εισαι και χαλαρος και ηρεμος
Ειναι σχεδον ολοφανερο οτι το ιδιο το μοντελο αυτο εχει την ικανοτητα να σε φερει στα ορια σου... (!)