Nakakamiss pala talaga magkaroon ng taong pwede mong makasama

​

Ewan ko ba. May mga gabi lang talaga na bigla mong mararamdaman na ang lonely pala.

Hindi naman sa wala akong friends or family. May mga tao naman akong nakakausap. Pero iba pa rin yung feeling na may isang tao kang pwede mong tawagan kahit walang importanteng pag-uusapan.

Yung may makakasama kang kumain, maglakad, manood ng random stuff, or kahit tahimik lang kayo sa isang room. Yung hindi mo kailangan magpanggap na okay ka palagi.

Siguro namimiss ko lang yung intimacy—not necessarily anything sexual. Yung simpleng yakap. Yung may hahawak sa kamay mo. Yung may taong genuinely interested kung kumusta araw mo. Yung feeling na may taong pipiliing manatili kahit ordinaryong araw lang.

Nakakatawa kasi habang tumatanda ka, mas naiintindihan mong hindi pala physical presence lang yung hinahanap mo. Gusto mo ng connection. Yung comfortable ka enough na maging vulnerable without worrying na baka gamitin against you someday.

Hindi naman ako desperate to find someone. Siguro… pagod lang akong maging okay mag-isa all the time.

Sa mga taong ganito rin ang nararamdaman—kumusta kayo?