Yabancıyım, yeeahhh

Ben Türkiye'de yaşayan bir yabancıyım, daha doğrusu Ukraynalıyım. Ergenlik çağındayım ve 2022'de annemle birlikte ülkemden kaçtım. Bu arada babam Türk, ama annemle hiçbir zaman evli olmadılar, onunla da neredeyse hiç iletişimim yok ve bunun konuyla pek bir ilgisi yok. Annem Türkçeyi çok iyi biliyor çünkü burada uzun yıllar yaşadı. Ben ise çoğunlukla Ukrayna'da, büyükannem ve büyükbabamla, Allah'ın unuttuğu bir köyde, pek de iç açıcı olmayan bir ortamda büyüdüm.

Savaş başladığında olan biteni hiç anlamıyordum ve ilgilenmiyordum bile, o yüzden en azından o dönemde savaşın bende travma bıraktığından şüpheliyim. Annemle birlikte bir ay boyunca onun bir arkadaşının yanında kaldık, daha sonra da bir ev kiraladık. O öğretim yılının geri kalanını uzaktan eğitimle tamamladım, sonraki yıl ise artık Türk okuluna gittim.

Ben zaten her zaman çok sessiz ve utangaç biriydim, ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Bütün hobilerim ve arkadaşlarım evde ve internetteydi, bu yüzden sınıf arkadaşlarımın ve öğretmenin benden bir şeyler beklemesi beni çok geriyordu. Ben de sadece oturup sesimi çıkarmamayı seçtim. Yani Türkçe öğrenmeye başlamadım bile, evde de beni buna teşvik eden kimse olmadı.

Neyse ki yine de beni geçirdiler, ama Türkçe olarak neredeyse hiçbir şeyi bir araya getirip söyleyemiyordum ve okulda benimle dalga geçmeye, yani zorbalık yapmaya başladılar. Gerçi kendi ülkemde de zorbalığa uğruyordum. Hoş bir şey değildi ama annemin umurunda değildi. O, kızının zorbalığa uğradığından şikâyet ettikten sonra insanların ona nasıl davranacağından daha çok endişeleniyordu.

Sanki kendimi acındırıyormuşum gibi geliyor ama bütün bunlar göz önüne alındığında zorbalığa uğramaya başlamama aslında pek şaşırmıyorum.

Birkaç yıl sonra adres değişikliği nedeniyle başka bir okula geçtim. Burası da biraz eski püskü ve başına buyruk bir yerdi. Burada artık bana kıyak geçmediler. Herkes gibi benim de yazılılara, ortak sınavlara ve benzeri şeylere girmem gerekiyordu. Böyle bir eğitimden 2 yıl geçti, üçüncüsü devam ediyor.

2 yılda zar zor 81 puanlık bir ortalama yaptım ama bu yıl işler zorlaşmaya başladı. O yüzden galiba daha fazla sıkı çalışmam ve artık bir şekilde Türkçe öğrenmem gerekiyor. Gerçi Türkçeyi gayet iyi anlıyorum, ama en basit cümleleri bile Türkçe olarak kuramıyorum. Bu arada bunu da çeviri kullanarak yazıyorum.

Bu arada, okul dışında da hâlâ zorbalığa uğruyorum. Öğretmenlerin hiçbir şey yapmamasına ve çocukların davranışlarını okumayı zerre kadar bilmeyen kör öğretmenlere artık alıştım. Gerçi bana öyle açık açık zorbalık yapmıyorlar ama okul, bir yılda döktüğüm gözyaşlarının %90'ının sebebi. Sadece diğerlerinden izole edilmiş durumdayım. Eşyalarımı alıyorlar, bana hiçbir şey anlamayan bir vahşiymişim gibi davranıyorlar. Oysa ben de herkes gibi normal bir insanım, sadece yabancıyım, sessizim, utangacım ve çizim yapmayı seviyorum.

Kimseye kötülük dilemem ama bütün bu yıllar sonunda kendimden nefret etmeme yol açtı. Dış görünüşüm, karakterim ve geleceğim konusunda korkunç komplekslerim var. Geleceğimin nasıl olacağını hiç bilmiyorum ama konudan sapmak istemiyorum.

Yani daha önce söylediğim gibi, Türkçe öğrenmem gerekiyor, değil mi? Annem bu arada kendi söylediğine göre Türkçeyi yaklaşık bir yılda öğrenmiş, üstelik o zamanlar ne Google Translate vardı ne de tabii ki yapay zekâlar. Şimdi ise bunun için o kadar çok şey var ama ben yine de yaklaşık beş yıldır hiçbir şey yapmıyorum.

Muhtemelen bunda benim de suçum var çünkü gerçekten hiçbir şey yapmıyorum. Ama ben Türkçe öğrenmek istemiyorum. Bunun önemli olduğunu gayet iyi biliyorum. Sınıf arkadaşlarımla iletişim kurmayı planlamıyorum çünkü yüzeysel ve korkunç insanlar, benden de pek hoşlanmıyorlar. Sadece günah keçisiyim. Ama dersler için Türkçe bilmek önemli.

Ama zaten günlerim yeterince dolu. Ne yaptığımı söylemek istemiyorum, gerçi öyle gizli bir bilgi falan değil, sadece gerçeklikle bağımı kaybetmek istemiyorum.

Geçen yıl ve ondan önceki yıl Türkçe öğrenmedim. Sadece dersleri ezberleyip durdum ve bu bütün günlerimi alıyordu. Hafta sonlarında veya tatillerde bile bazen düzgünce dinlenemiyordum çünkü ders çalışmam gerekiyordu.

Ama bunun yüzünden ayrıca utanıyorum çünkü herhalde Güney Kore gibi bir yerde her şey çok daha kötüdür. Hatta Ukrayna'da bile durum daha kötü. Orada program Türkiye'dekinden çok daha zor ve Türkiye'nin aksine zorunlu sınavlar var. Benim ne vatandaşlığım var ne de LGS veya YKS'ye girme gibi bir niyetim, yani bunlardan uzağım. Ukrayna'da ise böyle değil.

Bu da şu an yaşadığım sorunların aslında önemsiz olduğu hissini veriyor. Artık ben bile anlayamıyorum.

Ve en önemlisi, ben Türkiye'yi sevmiyorum. Kimseyi bununla kırmak istemiyorum, lütfen bundan sonra kaba olmayın. Burada yaşama fırsatım olduğu için mutluyum. Sadece şunu söylemek istiyorum: Ben Ukrayna'da büyüdüm, Türkiye hakkında hiçbir şey bilmiyordum ve onunla hiç ilgilenmiyordum. Sonra bir anda sadece eve bir füze düşüp ölmemek için buraya taşınmam gerekti.

Türk kültürüyle, müziğiyle ve benzeri şeylerle de pek ilgilenmiyorum. Dinlediğim müzikler Rusça veya İngilizce. Coğrafya ve tarihle ilgileniyor olsam da her şeyi ders kitabından değil, uluslararası anlatımdan dinlemek istiyorum; çünkü ders kitaplarında çok fazla gereksiz bilgi oluyor ve birçok şey çarpıtılmış oluyor.

Türkçe benim için sorumsuz sınıf arkadaşlarımı, zorbalığı, beni sanki özellikle küçük düşürmeye çalışan öğretmenleri ve artık gına getiren dersleri çağrıştırıyor. Türkçe bende resmen ağlama isteği uyandırıyor. Ben sadece bu gerçeklikten uzaklaşmak istiyorum ama diplomam geleceğime bağlıysa bunu nasıl yapabilirim? Yoksa bağlı değil mi? Gerçekten hiçbir şey anlamıyorum.

Arkadaşım bile yok. Hiçbir zaman bir gruba dahil olamıyorum ve bu beni daha da çok endişelendiriyor. Sınıf arkadaşlarım ve genel olarak gerçek hayattaki insanlar bana çok yüzeysel geliyor. Bir gün benim gibi bir Türk'le tanışmayı umuyorum ama internette bile insanlara karşı seçiciyim.

En azından Ukrayna'daki okuluma dışarıdan, yani eksternden devam ediyorum. Bu yüzden elimde ayrıca iyi bir Ukrayna lise diploması da olacak ama savaş sonrası Ukrayna'da herhangi bir gelecek olup olmayacağından şüpheliyim.

Ukrayna'yı sevdiğimden değil... Neyse, geleceğimden, eğitimimden, genel olarak bütün bunlardan çok korkuyorum ama herhalde sadece ders çalışmam gerekiyor.