As time goes by, ending myself is very comforting to experience

As of now, narealize ko na may matinding kapayapaan na pala ako na mararanasan kapag namatay na ako. Konti na lang susuko na ako buhay ko na ito na puno ng suffering. Wala ako makausap na matinong tao at lalo lang ako naiinis kapag ang nakakausap ko ay isang stupid piece of shit na religious person at gagamitan pa ako ng “eh ako nga” at mga bible verse na as if magwowork sa akin.

Nung una akala ko kaya ko pa, niloloko ko pa sarili ko na kapag nagsumikap ako sa buhay na ito uunla lang din ako. Pero reality hits hard to me. The mere fact na nakikita ko na sa kabila ng best na ginagawa ko, consistenly failure ang kinakaharap ko. Fuck skill issue! Kayo na magaling! Fuck you all!!

But at the end of the day, narealize ko. Bakit ko nga pala kailangan ipagtanggol pa sarili ko, bakit kailangan ko pa na maghirap, bakit ko pa pala kailangan pakinggan ang mga stupid piece of shit na mga religious na wala akong faith, mahina akong tao, or ibang mga tao na gagamitan ako gn “eh ako nga“ kung hindi naman pala ako sila? Bakit ko pa kailangan ituloy ang buhay ko na ito na puso ng suffering kung ang comforting naman pala ng kamataya kung sakali na uminom ako ng cynide or isabit ang leeg ko sa kisame ng bahay ko ngayon. ☺️

Maybe deserved ko nga talaga na kahit papaano maranasan ko na mawala na ako sa mundong ito. Wala na ako dapat pang patunayan. Magbebenta na din naman na ako ng gamit para ready na sila pambayad na purenarya just in case. Konti na lang malapit na ako sa finish line. Bibigay ko na lahat ng best ko kahit na maging top 1 sa failure, magandang marathon na rin naman ng suffering ang nagawa ko. At kung maabot ko ang finish line. Knowingly na wala akong matibay na ebidensya na may nagiintay na langit or impierno sa akin. Eternal rest in peace na lang para sa akin. ✨