"Arap " İsyanı denilen yerler ve Arap Dünyası. Koyu Yeşil bölgeler osmanlıya destek verip Osmanlı İçin Ayaklanan Bölgeler

Bide ordudan kaçan şerefsizler vardı. Bütün arapları suçlamak mantıklı bişey değil elbette. Lakin günümüzde ki Arapların çoğu Osmanlı'yi pek sevmezler bu da bir gerçektir.

[removed]

[removed]

[removed]

İsmini arabguys olarak değiştir Türklük bu değil

’’her kim türklerden baş getirirse yüz dirhem vereceğim. imdi müslümanlar bir bir türklerin başını kesip getirip 100 dirhemi aldılar. ve türkleri dağıtıp hesapsız kırdılar ve mübaleğa ile mal ve ganimet alıp yine dönüp merv’e geldiler.’’ (tarih-i taberi, cilt 3, s.343)

‘’yaz gelince kuteybe horasan şehirlerine nameler gönderip asker topladı. sonra göçüp talkan’a vardı. şehrek ki talkan meliki idi. neyzekle müttefik idi. kuteybe’nin geldiğini işitince kaçtı. kuteybe talkan’a girdiği vakit hükmetti ki ahalisini kılıçtan geçireler. ne kadar kırabilirlerse kıralar. bunun üzerine kuteybe’nin askeri orada hesapsız adam öldürdü.’’ (tarih-i taberi, cilt 3, s.343)

‘’kuteybe dedi: -vallahi eğer benim ömrümden üç söz söyleyecek kadar zaman kalmış olsa bunu derim ki (uktülühü uktülühü uktülühü). (hepsini öldürün, hepsini öldürün, hepsini öldürün) bunun üzerine neyzek’i ve iki kardeşi oğulları ki biri sol ve biri osman’dır. ve yine o kendisi ile mahsur olanların hepsini öldürdüler. hepsi 700 adam idi. buyurdu başlarını kesip haccac’a gönderdiler. (tarih-i taberi, cilt 3, s.347)

‘’rivayet ederler ki 4 fersenk yol iki taraftan muttasıl ceviz ağacı dallarına adamlar asılmış idi. oradan göçtü. mervalarüd’e kondu. oradaki melik kaçtı. kuteybe onun da iki oğlunu tuttukta kalan şehrin beyleri itaat edip istikbale geldiler.’’ (tarih-i taberi, cilt 3, s.344)

‘’ganimet malının beşte birini haccac'a gönderip semerkant'ın fethini de ilan etti. haccac da bu haberi işitip sevindi. kuteybe tekrar merv'e döndü. kardeşi abdullah'ı semerkant'a emir yaptı. askerlerinin bir miktarını onun yanında bıraktı ve lgereği kadar harp aleti verip, abdullah'a dedi: kafirlerden (ki türkler oluyor) hiç kimseyi semerkant'a girmeye bırakma, ancak eline bir parça balçık ver ve o balçığın üzerine mühür vur.’’ (tarih-i taberi, cilt 3, s.33)

''yezîd (kastedilen emevi dönemi horasan valisi olan yezid b. mühelleb) savaşmaktan vazgeçmedi, onların dışarıyla ilgilerini kesti, böylece zayıf ve güçsüz düştüler. kûhistân ahalisinin reisi yezîd’e elçi göndererek canına, ailesine ve malına dokunmamak kaydıyla, şehri içindekilerle birlikte vereceğini söyledi ve bu şekilde barış yapmak istedi. yezîd bunu kabul etti ve verdiği sözü tuttu. pek çok mal, hazine ve sayılamayacak kadar kadın, çoluk çocuk esir etti. on dört bin kadar türk’ü de savaşarak öldürdü ve süleyman’a gelerek durumu bildirdi.'' (ibnü'l esir, 'islam tarihi - beşinci cilt', bahar yayınları, istanbul, 1986, s.33)

’’bu harblerden birinde, et-taberi'nin bütün tafsilatı ile anlattığına göre, bir defasında abdurrahman b. müslim, kuteybe'ye, 4000 esirle gelmişti. kuteybe, abdurrahman'ın böyle kalabalık türk esirleri ile geldiğini görünce hemen tahtının çıkarılmasını ve bir meydana kurulmasını istedi. tahtının üzerine mağruru bir eda ile oturan kuteybe, bu türk esirlerinden bin tanesini sağına, bin tanesini soluna, bin tanesini arkasına ve bin tanesinide önüne dizilmelerini söylemiş ve sonrada arap askerlerine dönerek yalın kılıç bu türklerin kafalarının koparılmasını emretmiştir. cebbar, zorba, insafsız arap komutanının etrafının bir anda bu türklerin kafa kol ve gövdeleri ile bir kan gölü haline geldiğinden hiç kimsenin şüphesi olmamalıdır. bu harblerde öldürülen türklerin haddi hesabı yoktu. nitekim bu vahşetten adeta gururlanan bir arap şairi kaah el-aşkari şöyle haykırmıştır: ’kazah ve facfac önlerinde korkudan birbirlerine sarılmış zavallı türkleri öldürdüğünüz geceleri hele bir hatırlayınız. herkesi kılıçtan geçirdiniz. sadece ata dahi binmeyecek yaşta küçük çocuklar kaldı. binenlerde o hırçın atların sırtında sanki bir yük gibiydiler’’. (zekeriya kitapçı, islam tarihi ve türkler, s.314)

mısır halifesinin haçlılarla birlik olarak türklere ihanet etmesi: “(halife) bizim başkanlarımızın antakya’yı kuşatmış olmasından da çok seviniyordu. kendileri ile bu hususta görüşmek üzere dostluk elçileri gönderdi. bunlar büyük hediyeler getirip, kabulünü rica ettiler. halifenin kendilerine geniş nispette asker, hayvan ve erzak yardımlarında bulunmaya hazır olduğunu söylediler ve kuşatmayı sürdürmelerini çok rica ettiler.” (3. haçlı ordusunun kuruluşunda önayak olmakla tanınan onikinci yüzyıl haçlı tarihçilerinden sur piskoposu guillaume de tyr'nin “historia de rebus gestis in partibus transmarinis” adındaki latince tarihinin onüçüncü yüzyıl fransızca çevirisinin 1879 paris baskısının 1. cildinin 153. sayfası)

‘’haçlılar suriye’ye gelince türklere karşı mısırlılarla birleşmekte tereddüt etmediler. haçlı ordusu antakya’da türklere saldırdığı sırada, mısır ordusu da yine aynı türklerden kudüs şehrini zaptediyordu. nihayet türkler yenilip antakya da alınınca, haçlılar sevinçle mısırlıların üzerine yürüdüler ve (beyt-i mukaddes)i ellerinden aldılar.’’ (haçlılar tarihinin son büyük uzmanı fransız tarihçi rene grousset, bilan de l’historia adlı eseri, 1946 paris baskısı, sayfa 214 – aktaran: ismail hami danışment- 1979 yılında istanbul’da basılan tarihi hakikatler kitabı, sayfa: 377-378-379-380-381-382-383-384-385)

fatimi halifesi (elmüstali billah ebu-l kasım ahmed)in türklere karşı haçlılarla birleşmeye neden gerek görmüş olduğunu miladin 1097 olaylarından söz ederken işte söyle anlatır: “fatimiler kendi hakimiyet sahalarında ve özellikle suriye’de türklerin ne kadar ilerlemiş olduklarını görerek nihayet bu akını durdurmaya karar verdiler. musta’li o tarihten bir yıl önce afdal’in komutasında büyük kuvvetler gönderip haçlılar türklerle savaştığı sırada onların da türk fütuhatçılarına saldırmalarını emretti.” (18. yüzyıl fransız tarihçilerinden profesör mailly, l’esprit de croisades adlı eseri, 1780 paris baskısının 4. cildinin 116.sayfası – aktaran: ismail hami danışment- 1979 yılında istanbul’da basılan tarihi hakikatler kitabı, sayfa: 377-378-379-380-381-382-383-384-385)

bu müthiş kin ve garezin feci tezahürleri arap-haçlı birleşmelerine münhasır kalmamış, haçlıların antakya önlerindeki ünlü yamyamlıkları arapları sevindirmiştir! açlıktan muzdarip olan haçlıların arap yardımlarından önce türk şehitlerini mezarlarından çıkarıp pişirerek kebap gibi yedikleri, tarihin daima korku ve lanetle anacağı bir vahşet hatırasıdır. bir gün binbeşyüz şehit cesedi birden çıkarılmış ve bunlardan üçyüzünün mübarek başları kesilerek mısır’daki “halife-i islam”ın haçlı ordugahında türklere karşı birleşme yapmaya gelen hayasız elçilerine gösterilmiştir. ünlü haçlı tarihçisi guillaume de tyr, historia de rebus gestis in partibus transmarinis adlı latince tarihinin onüçüncü yüzyıl fransızca çevirisinin 1879 paris baskısının birinci cildinin 165. sayfasında arap elçilerinin bu görüntü karşısındaki halini şöyle anlatır: “mısır halifesinin elçileri henüz oradan hareket etmemişlerdi. bu manzarayı görünce, düşmanlarının(=türklerin) ölmüş olmasından dolayı çok sevindiler...” “bütün cenazeler bir çukura atıldı ve kesik başlar da sayılıp ne kadar oldukları bilinmek üzere ordugaha getirildi. yalnız mısır halifesinin sefirlerine ait dört ata yüklenen başlar sahile göderildi.” (ismail hami danışment, 1979 yılında istanbul’da basılan tarihi hakikatler kitabı, s.377-378-379-380-381-382-383-384-385)

Ürdün ve Suudi Arabistan düşmanlarımız imiş.

Bu günde arap isyancılar tarafından katledilen ,eziyet edilen ,işkence gören atalarımızın kemiklerini sızlattınız.

Nedir bu Arap sevdası?