Νιώθω ότι βγαίνω με φίλους/γνωστούς μου όταν δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν.

Με αφορμή ένα παρόμοιο ποστ που είδα εχθές, θα ήθελα να πω και εγώ τον δικό μου προβληματισμό μήπως και μου προτείνετε κάποια λύση.

Καταρχάς, λίγα λόγια για τα άτομα που βγαίνω. Έχω διαφορετικές παρέες, είναι άσχετες μεταξύ τους. Πχ έχω ξαδέρφια που και που βγαίνω με αυτούς, έχω άτομα από την δουλειά που βγαίνω πιο σπάνια με αυτούς, έχω γνωστούς από το πανεπιστημιο που ακόμα κρατάμε κάπως σχέσεις, τέλος έχω και κάτι άλλους που γνωριστήκαμε από κοινούς γνωστούς και έχουμε κρατήσει επαφές.

Νιώθω ότι είμαι η 2η ή ακόμα και η 3η επιλογή τους. Δηλαδή ότι εάν δεν μπορεί κανείς άλλος να βγει μαζί τους λόγω δουλειάς/ή υποχρεώσεων τότε θα μου πουν να κανονίσουμε.

Όλοι έχουν τις «βασικές τους παρέες» που πάντα με αυτές κάνουν πράγματα.

Σήμερα μου έστειλε μια γνωστή από τη σχολή που βγαίνουμε χρόνια τώρα και λέμε έτσι τα νέα μας. Μου λέει θα είμαι κέντρο κατά της 5:30 για μια δουλειά ας βγούμε μόλις τελειώσω.

Τις τελευταίες 5 φορές έτσι βρεθήκαμε, έκανε μια δουλειά και είπε να με χώσει και εμένα κάπου στο πρόγραμμα. Όταν λέμε τα νέα μας, τα δικά της νέα είναι ότι γύρισε από 3ημερο που πήγε σε κάποιο νησί με κάποια άλλη παρέα, ότι θα πάει με τον γκόμενο άλλο 3ήμερο ότι μετά θα βγει με μια άλλη κοινή παρέα για ποτό/φαγητό και τέτοια.

Έχω πει πλαγίως σε όλους αυτούς ότι αν είναι να βγούμε και με κανένα δικό σας γνωστό/φίλο (γιατί έτσι ξέρω ότι γνωρίζεις άτομα) και τζίφος, καμία φορά κανένας θα φέρει κάνα αλλον μαζί αλλά σπάνια.

Σκέφτηκα να απομακρυνθώ από όλους αυτούς για να βρω λίγο την ηρεμία μου. Τι προτείνετε ;