Mejo mahaba to but bear with me kasi ngayon lang ako magvevent ng ganito with all that I have been carrying for more than 2 years with all the struggles one after the other. 

3 weeks na since nagsara ako ng shop.

Ever since college, ako yung laging sinasabihan na pinaka matalino, pinaka outspoken, pinaka madiskarte sa magkakapatid. Laging sinasabi ng mga tao na ako daw yung magiging pinaka successful samin. And honestly, naniwala rin ako kasi everytime may gusto akong gawin, nagagawa ko naman.

While in college, kahit walang support from family, I grabbed every opportunity I could find para lang makapag start ng maliit na negosyo. Sumasali ako sa food bazaars, pop-up setups, kahit saan pwede. Hanggang eventually nakapagpatayo ako ng sarili kong café way back 2016, before pa maging sobrang saturated ng small coffee shops and before social media became what it is today.

Pero nung namatay dad ko, parang sunod-sunod nang bumagsak lahat.

My dad had the cruelest siblings. Sobrang garapal nila to the point na ilang days pa lang after mamatay dad ko, pinapaalis na kami agad sa ancestral house na dun na namin tinitirhan since bata pa ako. I’m already 35 now. We fought hard for it kahit grieving pa kami, pero sobrang toxic na umabot pa kami sa police station dahil sa harassment ng uncle ko na akala niya siya may authority sa bahay dahil namatay kapatid niya.

Eventually umalis nalang kami for peace.

Nagkanya-kanya na kami ng tirahan. Yung ibang kapatid ko may sarili nang pamilya. Ako, napunta sa ex-gf ko while trying to keep my café alive. Pero hindi ako prepared sa transition. Habang nagpapatakbo ng café, nag side hustle ako as a VA sa gabi just to survive. Pero kahit anong hustle ko, kinakain talaga kami ng economy. Abono nalang ako nang abono hanggang sa naubos ako completely.

It affected my relationship too. Hindi ko na kayang sabayan yung lifestyle na nakasanayan namin hanggang eventually she left me and pinalayas ako sa apartment na ako naman halos nagbayad all those years. Pero dahil single mom siya, ako nalang umalis.

Since then, sa shop na ako tumira kasama aso ko.

For 9 months, dun kami natutulog. May maliit akong foam na nilalatag sa sahig malapit sa counter every time magsasara kami. Kahit hirap na hirap na yung shop, pinilit ko pa rin mag open araw-araw kasi may employees akong umaasa din sa work nila.

Pero 3 weeks ago, I finally decided to close muna kasi hindi ko na mabayaran yung kuryente for 2 months. Nabigyan ako ng 3-day disconnection notice. Last week, naputulan na talaga kami.

May maliit akong battery fan para lang kahit papano hindi mahirapan aso ko sa init.

Kahapon sobrang saya ko kasi may pumasok na packed lunch booking. Tinapos ko lahat mag-isa sa dilim, walang assistance. Yung bayad ng client, sakto lang pambayad ng kuryente. Literal na after ko magbayad, 80 pesos nalang natira sakin today.

Nagtabi pa ako ng pagkain sana para samin ng aso ko from the packed lunches pero kinulang pa, so pati yung tinabi ko kinailangan ko gamitin.

On my way back sa shop after paying the electricity, nakita ako nung parking boy sa labas. Lagi niya akong tinutulungan before sa shop. Minsan siya pa naglalakad ng aso ko. Lagi ko rin siya binibigyan ng pagkain at konting pera whenever meron ako.

Kinamusta niya ako bakit daw ako nagsara. Tapos sinabi niya nagkasakit asawa niya at kailangan niya bumili gamot. Thankfully may stock pa akong medicine sa shop. Yung binili kong ulam at kanin para sana samin ng aso ko, binigay ko nalang din sa kanya.

Pagbalik ko sa shop, ang natira nalang samin ng aso ko is isang scoop ng rice at chicken niya.

Habang pinaprepare ko food niya, sobrang ramdam ko yung gutom ko. Hindi yung usual na one meal a day na gutom na nakasanayan ko before. Ibang klase yung gutom ngayon. Yung tipong habang pinapakain mo aso mo, gusto mo nalang din makikain.

What hurts more is before all this, I tried reaching out sa pamilya ko. Sa mom ko, sa siblings ko. Something I never normally do. Kasi ako lagi yung takbuhan nila dati. Anytime may kailangan sila, I gave more than what they asked. Never ako nagbilang.

Pero ngayon, halos walang nagreply. Yung isang sumagot pa, interrogation pa yung nakuha ko instead of concern.

Ang sakit pala when you’re the person people rely on for years, tapos pag ikaw na yung nangangailangan, parang invisible ka nalang.

Then kanina may nangyari na tuluyan akong nagpabreakdown.

Yung aso ko… hindi niya inubos pagkain niya.

Favorite niya yung chicken. Never siya nagtitira pag favorite niya pagkain niya. Pero today, tumigil siya kumain tapos lumapit sakin and rested his head on my lap.

Para bang naiintindihan niya ako. Parang alam niya pagod na pagod na ako. Para bang nagtira siya para sakin.

And honestly… sa kanya ko lang naramdaman yung comfort and company after everything. Since the breakup, since namatay dad ko, hindi ko na nabigyan sarili ko ng chance mag grieve kasi feeling ko bawal ako tumigil.

Wala rin naman akong close circle na pwede ko masabihan ng lahat ng to.

Ngayon lang talaga ako umiyak nang ganito.

I feel abandoned. Alone. Gutom habang sinusulat ko to. Pero sobrang nafeel ko yung pagmamahal ng aso ko sakin and somehow… sapat muna yun para kayanin ko tong gabi na to.

Ang ironic lang isipin.

May café ako. Marunong ako magluto. Pero wala akong maluto para mabusog man lang sarili ko the only thing I take comfort from now is that my dog is well fed bukas na naman ako magiisip kung paano ulit kami magsusurvive and maka ahon ulit. 

Yung aso ko pa yung nagpaiyak sakin and naging comfort ko