Marksizm eleştirilerim 2

Marksist teorinin kapitalizm analizindeki gücü ve üretim ilişkilerine dair tespiti yadsınamaz. Ancak Marksizmin en büyük çelişkisi kapitalizmi incelerken sergilediği gerçekçi yaklaşımı devlet mekanizmasını ve devrim sonrası süreçleri ele alırken terk etmesidir.

Toplumsal konumun insanın bilincini belirlediği ilkesinden yola çıkılırsa devrim sonrasında üretim araçlarını yöneten kaynak dağıtımını belirleyen ve siyasi kararları alan parti kadrolarının durumu sorgulanmalıdır. Karar alma yetkisini elinde tutan bir bürokrat artık üretim sürecindeki bir işçi değildir. Gücü ve yönetimi elinde bulunduran bu yapı kaçınılmaz olarak kendi sınıfsal çıkarlarını oluşturur. Bu durum iddia edildiği gibi bir işçi yönetimi değil işçiler adına hareket ettiğini söyleyen yeni bir yönetici sınıfın ortaya çıkmasıdır.

Bu çerçevede, kurulan yapının zaman içinde kendiliğinden ortadan kalkacağı düşüncesi gerçekçi değildir. Tarihsel deneyimler göstermektedir ki yetkilerini ve nüfuzunu artıran hiçbir kurum bu gücü kendi isteğiyle devretmez. Yetkinin merkezileşmesi mekanizmanın küçülmesini değil aksine varlığını sürdürebilmek için daha da güçlenmesini getirir. Sonuç olarak özel sektörün yerini devletin aldığı bir sistem oluşur ve bu durum üretim ilişkilerinin özünü değiştirmeksizin yalnızca mülkiyetin sahibini değiştirir.

Benzer şekilde kararların yukarıdan aşağıya alındığı hiyerarşik bir parti modeli kitleleri süreçte pasif bir konuma iter. Karar alma süreçlerine doğrudan katılamayan bir toplumun özgür bir yapı inşa etmesi mümkün değildir çünkü kullanılan yöntemler ulaşılacak sonuçları doğrudan şekillendirir.

Marksizm kapitalist sömürünün ekonomik boyutunu doğru tespit etmiş fakat devlet otoritesinin yarattığı gücü benzer bir süreçle değerlendiremediği için merkezi yönetime dayalı yeni bir bağımlılık yapısı üretmiştir.